6. Tang Soo Do
Zaterdag 28 oktober ben ik aan iets voor mij volslagen vreemds begonnen: een Oosterse 'vechtsport'. Tang Soo Do is een Koreaanse gevechtskunst waarbij de nadruk ligt op zelfverdediging, gezondheid en het worden van een beter mens. Dat laatste geeft men in het zaaltje aan het Willem Alexanderplantsoen ook inhoud door elkaar voor elke nieuwe oefening te groeten, maar dat maakt deze sport niet uniek want dat komt me bekend voor van andere Oosterse sporten. Wat maakt Tang Soo Do wel uniek? De website van de landelijke bond www.ntmb.net vermeldt o.a. het volgende: “Het Koreaanse systeem van ongewapend vechten, is een uiterst veelzijdige en meest effectieve vorm van zelfverdediging. Het is niet gericht op een wedstrijdvorm waarbij men tegenwoordig blijkbaar door te stellen 'hoe harder hoe beter' te kennen wil geven hoe goed hun systeem wel is. Tang Soo Do richt zich op het beheersen van lichaam en geest en vergt derhalve een volledige inzet. Het heeft geen enkele zin om af en toe eens een les te volgen. Wil men Tang Soo Do beheersen dan vereist dit doorzettingsvermogen en een sterk karakter”. Kennelijk heb ik iets volslagen nutteloos gedaan. Aan de slotvereisten voldoe ik weer wel – vind ik zelf – dus wellicht valt het allemaal nog wel mee … Toch kan je je afvragen of een dergelijke oproep uitnodigt om de sport eens uit te proberen. Het was een leuke en leerzame ervaring. Af en toe deed het me denken aan danslessen van vroeger, want ook daar ging het om vooraf bepaalde, vaste bewegingen. Hoewel ik nog wel met enige eerbied werd bejegend, heb ik toch zo veel mogelijk ‘gewoon’ meegedaan. De opbouw van de oefeningen leek me logisch – qua opeenvolging – in elkaar te zitten. Als een eersteling [misschien heeft de bond inderdaad gelijk …] moest ik terugdenken aan mijn eerste skilessen – dat was in 2005 – waarbij ik het ook vaak jammer vond dat er, op een moment dat je denkt dat je weet hoe iets moet en je dat zooooo graag nog eens wilt uitproberen in de praktijk, geen gelegenheid was om een net geleerde beweging ‘erin te slijpen’. Toch lukte het vrij aardig, zij het dat een leniger lichaam [zie de foto onder ACTUEEL] wonderen mogelijk moet maken in deze sport, overigens een wens die door menig vaste beoefenaar niet minder wordt gekoesterd, zo werd me in vertrouwen opgebiecht. De les begint en eindigt met het uitbrengen van een groet aan een vlag, waarvan de betekenis mij – ik ben de taal niet machtig en ik heb achteraf verzuimd om uitleg te vragen – onbekend was, en dan ben ik wat voorzichtig met mijn groeten. De leerlingen worden op ‘niveau’ (dan) als paren voor de oefeningen ingedeeld. Maar er wordt ook gewisseld – ook dit kwam me bekend voor van dansles van vroeger – zodat het beheersen van de beweging én dus van de kracht essentieel is. Met bepaalde technieken kan je je partner (tegenstander lijkt me voor deze sport een ongepaste competitieve aanduiding) zonder noemenswaardige fysieke inspanning zwaar blesseren. Dat brengt me op een gelijkenis van Tang Soo Do met het politieke handwerk: het gaat er niet om de kracht zo duidelijk mogelijk te etaleren, maar om er beheerst mee om te gaan; de herkenbaarheid van de kracht is hetzelfde, maar de bewondering voor de wijze van toepassen is veel groter. Dat lijkt me een mooie constatering om dit verslag mee te eindigen.
plaats reactie | lees reacties >
geplaatst door: (0 reacties)
Reageer
Om te reageren moet je geregistreerd zijn als MijnPvdA gebruiker.
Spelregels
Wachtwoord of Gebruikersnaam vergeten?
