Discussies
48 keer
Ik zal op deze pagina verslag doen van de 48 sporten die ik ga doen, samen met collegacollegeleden en gastdeelnemers.
1. Hardlopen
Eerste sport: hardlopen, woensdag 31 mei bij Ilion. Medegastsporters van de maand waren: - collegawethouder Frank Speel - directeur Vestia Zoetermeer Jenny Commandeur We werden gastvrij ontvangen door Ilionvoorzitter Jan Smit. Jenny, Frank en ik hebben meegetraind met een reguliere groep. Het was een leuke training van een uur. Veel aandacht voor een goede voorbereiding/warming-up. Tja, daar geef ik mezelf nooit tijd voor. Misschien toch iets om eens over na te denken. De training zelf was gericht op tempolopen met intervallen. De trainer gaf ons goede tips voor de loophouding. Goed om weer een keer aan alles herinnerd te worden, want een sololoper zoals ik zelf ben, besteed (te) weinig aandacht aan techniek. Het was gezellig en leerzaam. Na afloop nog kennis gemaakt met Ludo van der Plaat, die onlangs zijn nationale titel Meerkamp prolongeerde. De uitnodiging om nog eens mee te komen trainen hou ik in beraad. In de voorbereiding op de halve marathon (Autoloosloop, zondag 17 september) zouden enkele tempotrainingen niet misstaan.
plaats reactie | lees reacties >
geplaatst door: (0 reacties) lees meer
2. Snorkelen
Op vrijdag 23 juni jl. was WVZ de gastheer voor de ‘Sport van de maand’. Medesporters Pieter Smit (wethouder Kunst & Cultuur, Verkeer & Vervoer, Personeel en Organisatie en Grondbedrijf) en Bert de Boer (directeur Activingroep, wijnimporteur) werden met mij gastvrij ontvangen door WVZ-voorzitter Erik van Dijk. Men had er voor gekozen om ons te verrassen met een uurtje snorkelen. Met deskundige hulp van enkele vrijwilligers werd uitgelegd hoe om te gaan met de duikbril, snorkel en zwemvliezen. Pieter en Bert bleken ervaren waterrotten te zijn die met groot enthousiasme aan de slag gingen. Het ging mijzelf wat moeizamer af. Nog nooit had ik zwemvliezen aan gehad en de enige ervaring met iets was op een duikbril-met-snorkel leek was al weer zo’n 35 jaar oud. En laat dat nou een ding geweest te zijn met de snorkel óp de bril, zodat je daarmee gewoon met je neus moest ademen. Het koste me enige tijd om ‘het nieuwe’ – alleen door de mond ademen – enigszins vertrouwd te laten voelen. Het uur was snel voorbij, en eerlijk gezegd vond ik het ook lang genoeg … Wel ergerde ik me aan mezelf, omdat ik gehoopt had dat het gemakkelijker zou gaan, maar ach … niet alles gaat vanzelf, zo bleek maar weer eens. Wat ik erg prettig vond, was het snelle zwemmen met de zwemvliezen. Bovendien bleek bij het borstcrawlen (niet mijn favoriete slag) dat ik geen last meer had van mijn linkerschouder, die begin maart tijdens de wintersport uit de kom was geraakt. De fysiotherapie helpt gelukkig. Aansluitend op dit avontuur bezocht ik het derde sportcafé, ook bij WVZ. Niet heel erg druk, maar wel gezellig. Als thema was ‘maatschappelijk verantwoord ondernemen’ gekozen. Vanuit het Zoetermeerse bedrijfsleven was een boeiend spreker aanwezig om meer inzicht te bieden in dit enigszins abstracte begrip. Dat lukte voortreffelijk. In mijn bijdrage probeerde ik daar nog een ander gezichtspunt aan toe te voegen, hetgeen voldoende discussie opleverde. Een geslaagde avond, die gevolgd moet worden met verdere acties om Zoetermeerse ondernemers en sportverenigingen vaker en gestructureerde bij elkaar te brengen. Er is elkaar nog heel veel te bieden.
plaats reactie | lees reacties >
geplaatst door: (0 reacties) lees meer
3. Mountainbike
In het weekend van 1 en 2 juli 2006 werd in het Buytenpark de Benelux Kampioenschappen Mountainbike gehouden. Op 1 juli heb ik zelf meegedaan in de zgn. Funklasse. Het was maar goed dat door de korte voorbereidingstijd voor deze ‘sport van de maand’ – de vorige keer was een week ervoor – geen collega-vrijwilligers hebben meegedaan. Het was ongelooflijk zwaar. Ik had me er op ingesteld om 1 ronde (6,3 km over het zeer geaccidenteerde terrein rondom Snowworld) mee te fietsen. Nadat ik me behoorlijk had uitgesloofd op de leenfiets (ik had nog nooit op een mountainbike gezeten), zag ik bij de finish geen ruimte om de baan te verlaten … maar wel enkele zeer meelevende supporters van de organiserende Stichting Wielerpromotie Het Groene Hart die me blijmoedig aanmoedigde “kom op, Frans, nog 2 rondjes!!!!”. Ik besefte me dat ik met de watervoorraad strategisch moest omgaan. Ook heb ik in de tweede ronde preventief iets vaker een stukje beklimming gelopen in plaats van gefietst. Op enkele rustmomenten – beetje drinken, genieten van de prachtige omgeving – voelde ik mijn hartslag te keer gaan als nooit tevoren. Raar is dat, onder het fietsen merk je de inspanning niet zo erg, maar als je stilstaat voel je dat je een goed moment hebt gekozen om even bij te tanken. Af en toe schoot er door me heen “waarom doe ik dit?”, een beetje vergelijkbaar met het gevoel tijdens een beklimming van 22 km tijdens de laatste zomervakantie. Soms lijkt het einde eindeloos ver weg. De voldoening na de volharding maakt echter alles goed. Opgeven … zit niet in mijn aard. Zelfs toen ik enkele kilometers voor het einde de speaker al hoorde omroepen “bedankt voor uw komst, het was een prachtige wedstrijddag, hopelijk zien we u morgen weer!” kon ik me nog aansporen de race ook helemaal uit te rijden. Vlak voor de finish kreeg ik een rode lantaarn aangereikt, om glimlachend de laatste meters te fietsen. Als laatste vertrokken, en ook als laatste gearriveerd. Toen ik zondag zelf toeschouwer was, nadat ik het startschot had gegeven voor de slotrit, werd me door deskundigen, die me herkenden van mijn geploeter daags ervoor, verteld dat “op gewone sportschoenen – zoals ik aanhad … - zo’n zwaar parcours niet te fietsen is …”. Bij een volgende gelegenheid zal ik daarom behalve de valhelm ook gepast schoeisel aandoen. En die volgende keer komt er zeker: het gevecht met jezelf, het bedwingen … het spreekt me aan. Hulde voor de organisatoren en het gastvrije Snowworld. Zoetermeer heeft een unieke locatie voor topmountainbike. Misschien zijn we wel een echt sportstad?
plaats reactie | lees reacties >
geplaatst door: (0 reacties) lees meer
4. Jeu de Boules
Zaterdag 26 augustus 2006 was ik te gast bij Jeu de Boules Club Zoetermeer (JBCZ). Mijn maatschappelijke partner van ‘Sport van de Maand’ was deze keer Koos Graniewski, die in diverse lokale organisaties actief is, waaronder de ANBO en de Tijdelijke Participatieraad WMO. Het was al weer enkele jaren geleden dat ik dit traditionele Franse spel had gespeeld. In de vakantiebagage van de familie Muijzers zitten – behalve als er gevlogen wordt, zoals dit jaar naar Cyprus – altijd de twee setjes ‘Boules’ die Marie-José en ik op een vakantie in de Jura, ergens begin jaren 80, in een dorpswinkeltje hebben gekocht. Ik herinner me nog dat de verkoper ons vele verschillende ballen liet ‘passen’. Als de omgeving van ons vakantieverblijf toevallig een geschikte plek heeft, zoals een vlak grasveld – sorry – of een beetje breed zandpad, dan willen we graag Jeu de Boules spelen. Maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen, dat de omgeving meestal geen goede gelegenheid bood. “Moeten die zware dingen ook weer mee?” is een veel gestelde vraag, in de laatste week voor de zomervakantie. Ja, die zware dingen gaan ook weer mee, op hun vaste plek onder de bijrijderstoel (raar eigenlijk, hoe je zo kan vasthouden aan een niet zo noodzakelijke routine). Maar goed, dit jaar dus niet. Het was een gezellige ochtend bij JBCZ. Gelukkig droog, dus we hoefden niet binnen te spelen. Om het risico - … - te spreiden, werden Koos en ik in verschillende teams geplaatst om een partijtje ‘triplet’ (inderdaad, twee drietallen in duel) te spelen. Koos bleek niet minder dan een natuurtalent te zijn en deed niet onder voor de ervaren clubspelers. Zijn ervaring met bowlen kwam hem vooral bij het ‘stoten’ zeer goed van pas. Ondanks zijn verrassende inbreng was mijn trio tot twee keer toe het sterkst, of het gelukkigst; in elk geval hebben we ze twee keer verslagen. Mijn bijdrage kan ik niet beslissend noemen, maar ik viel ook niet uit de toon (dat zal dan aan het sjoel-oog van vroeger hebben gelegen). Het was leuk en sportief. De beleving is zoals bij alle sporten; verliezen doet men niet graag, zeker niet van het wethoudersteam . De getuigen van de twee ontknopingen zullen moeten erkennen dat de overwinningen zuiver waren. De “mogelijke boze tongen” die doorgestoken kaart veronderstellen, zoals ik op de website van de vereniging kon lezen, moet ik ernstig vermanend toespreken. Hoe zat het ook al weer met die subsidie-aanvraag … ? Een andere vraagstuk heb ik pas na afloop gedeeltelijk opgelost. Mijn ouders zijn fervente beoefenaars van deze sport, die uitsluitend met “Pétanque” mag worden aangeduid, zo werd me altijd duidelijk gemaakt. Op de website van JBCZ wordt aangegeven dat Jeu de Boules een verzamelnaam is van balspelen, en dat Pétanque daar één van is. Daarmee is mijn vraag over de naamgeving van de vereniging voor een groot deel beantwoord, per slot van rekening doet de landelijke bond het ook met de verzamelsport. Maar welke andere Franse balspelen worden nog meer beoefend onder die vlag?
plaats reactie | lees reacties >
geplaatst door: (0 reacties) lees meer
5. Voetballen
Vrijdagavond 29 september 2006: voor het eerst sinds 1988 sta ik weer op een voetbalveld. De voetbalclubs DWO, DSO en FC Zoetermeer zijn zeer in hun nopjes met het royale gebaar dat de gemeenteraad vorig jaar heeft gemaakt door voor hen prachtige, eigen kunstgrasvelden te laten aanleggen. Nadat ik in juni de eerste rol kunstgras mocht uitrollen met enkele voetbalbestuurders, was nu een symbolische ingebruikname georganiseerd: de aftrap verzorgen voor een wedstrijd tussen ‘stadsbestuurders’ (raadsleden, burgemeester Jan Waaijer en ikzelf) en D1 van FC Zoetermeer. Om van een goede aftrap verzekerd te zijn, kreeg ik voorafgaand aan de wedstrijd een prachtig paar witte voetbalschoenen overhandigd. Het kunstgras voelde niet eens zo vreemd aan, hoewel de bal wel opvallend goed stuiterde. Meer moeite had ik met de lichte schoenen, want ik heb vroeger altijd op hoge, relatief zware schoenen gespeeld om mijn enkels te ontzien. Het verschil aan gewicht aan de voeten is groot, maar dat mag geen reden zijn voor het povere spel. Ondanks een groot PvdA-gehalte in het team (ook Rob, Nawzad, Ad en Werner deden mee) was de werklust niet voldoende om het jeugdig enthousiasme te kunnen remmen: we verloren met 9-4. Nu ik terugkijk op de elftalfoto, valt me op dat we geen elftal hadden … maar een 9-tal (eerste helft) en deels 10-tal (tweede helft). Tja … geen wonder dat het zo moeilijk te belopen was! Dan laat ik nog buiten beschouwing dat we een groot deel met nog een man minder speelden omdat de scheidsrechter onze burgemeester de rode kaart gaf voor een op zich niet zo heel zware overtreding. Ook in dit opzicht ontvouwde zich een overeenkomst tussen voetballen en politiek: de intentie en hard werken alleen wegen niet genoeg voor een positief oordeel. Daarbij lijken verwachtingspatronen (publiek) en eigen normontwikkeling (het arbitrale trio) dwingender te zijn dan de feitelijke prestaties. De conditie van de politici viel het publiek uiteindelijk behoorlijk mee, zo bleek na de wedstrijd. Jaja, we doen soms nog wel wat anders dan dossierschuiven. Het smaakte in elk geval naar meer, zo viel na afloop bij de uithijgende volksvertegenwoordigers te bespeuren. Concrete plannen zijn er nog niet, maar – zoals de raad betaamt – de kaders voor de toekomst werden al aangegeven.
plaats reactie | lees reacties >
geplaatst door: (0 reacties) lees meer
